2012/07/16
The man
2012/07/15
نترس ، ترس برادر مرگ است
2012/07/14
عاشقانه ایی برای این روزهای مبادا
2012/07/08
دندان درد
آدم های این زمانه آدم های متصل به روابط درگیر ضوابط اند. آدم های زیرزیرکی نگاه کن ، آدم های آرام بخندِ بلند گریه کن . یک جور زننده ایی حرص درار و خوب چه می شود کرد ، می گویند اگر تغییر می خواهی از خودت شروع کن اما این از خود شروع کردن ها همیشه در یک نقطه ایی کور می شود... نقطه ایی به نام بیهودگی.
....
نیمه ی پر همیشه پر است ، پس این همه خوش بین و سر خوش نباشید ، این نیمه های خالی اند که قابل توجه اند و اینجاد مشکل کن.
2012/07/01
Rest in peace
بووووم
چقدر بنویسم و بنویسم و بنویسم و با کلمات مرحم بگذارم روی زخم های دلم ، خسته شده ام ، از این من خسته شده ام ، کاش جایی بود که می شد من ها را فروخت و یک او خرید چقدر بهتر بود ، همه چیز راحت تر می گذشت ، قضاوت راحت می شد و چه بسا نادیده گرفته می شد چون اصولا اوها زیاد مهم نیستند.
خسته شده ام از اینکه این دستان لرزان را کشیده ام اینحا و کوبیده ام کوبیده ام و کوبیده ام تا نرم نرم آرام گرفته اند ، خسته شدم از تو هایی که به سادگیِ گفتن یک نه ، یا کار دارم یا ...همه ی کلمه های ساده ی دنیا غصه ی عالم را در دلت جا می گذارند و میروند.
اصولا چه فرقی می کند ؟
اصولا چه فرقی می کند که چه شده باشد من از این منِ چشم به دهان تو ،بین ها خسته شده ام ، من دلم یک منِ مغرور می خواهد ، یک منِ تا دندان مصلح ، ضد ضربه ، نمیر ، فدا نشو ، قربان صدقه نرو ، یک منِ سفت.
آخ چقدر دلم می خواست از گرفتن حقم به هر قیمتی خوشحال شوم نه اینکه بغض گلویم را بفشارد که ای وای کسی غصه دار شد ، چقدر دلم می خواست در مقابل اشک ها و بی قراری ها آرام می نشستم ، دستم را می زدم زیر چانه ام و می گفتم ، خوب...دیگه؟ ، چقدر دلم می خواست به ازای هر دادی مشتی می کوبیدم و در ازای حرف های مفت ، حقیقت را تف می کردم توی صورت آدم ها .
چقدر دلم می خواست همان طور که بی پرده حقایق را درک می کنم ، درکم را به رخ آدم ها می کشدم که یابو برشان ندارد که خیلی زرنگ اند.
پووووووف
My mind going to blow….
2012/06/25
ایست
امروز با خودم دعوایم شد... فرصت مناسبی بود چون خودم را به باد حرف های راست و حقیقت های انکار ناپذیر گرفته و چقدر متاسفم از کلماتی که نوشته ام اگر غمی بافته باشد بر جداره ی قلبت...
کلمات...رسالت سنگینی دارند که معمولا نادیده گرفته می شود ، حتی منی که از پیچاندنشان لا به لای ناگفته ها لذت می برم گاهی این حقیقت را از یاد می برم ، این روزها ذهن ما آدم ها ملقمه ایی از باید ها و نباید های بیرونی و دوست دارم ها و دوست ندارم های درونی ست دیگر چه کسی وقت دارد فکر کند به اینکه گوشه ایی از انتخاب جمللاتش رشته ی نازک تنهایی کسی را بیازارد یا نیازارد...
هر چه دنیایمان بزرگ تر می شود ، سطوح اخلاقی انگار که ساییدتر می شود...
....
زنی را می بینم تن آلوده به بازی های روزگار که هنوز سرش را بالا می گیرد و هنوز زبانش به گفتم متاسفم می چرخد.
زنی را می بینم
هنوز می بینم
زنی که مرده هایش را زنده نگه می دارد و به این فکر می کند که چه وقت زمان آرامش می رسد
....
خوب که خالی شدم ، چای دیگری ریختم
پا روی پا انداختم و ضربان شقیقه ام آرام گرفت