2012/04/25

ابله واقعی کیست ؟

یک وقت هایی آدم خودش را می زند به نفهمی و آنقدر خوب نقش را بازی می کند که آدم های دورو بر هوا برشان می دارد که خیلی باهوشند یا زیرکند یا نمی دانم هر چه صفت برای آدم های آی کیو بالا هست.

بعد توی این گیرودار است که وقتی آن ها مشغول چیدمان نقشه هاشان هستند تو یک چایی برای خودت می ریزی و دو قطری آب لیمو تویش می چکانی و با نبات نوش جان می کنی ، هر چند گاهی آن وسط مسط ها که درگیری اعصابت خورد می شود از اینکه انقدر آدم ها می توانند پست و سواستفاده گر باشند ولی در کل تو اعصابت راحت تر است چون آنکس که می داند تویی.

راستی چرا آدم ها به خودشان اجازه می دهند دیگران را انقدر ابله فرض کنند ؟ به هیچ وجه توی کتم نمی رود این رفتار ، این از بالا نگاه کردن ها و بازی در آوردن ها بعضی ها هم که قربانشان بشوم کلا توی کار داستان و رمانند.

کاش جرات صادق بودن داشتیم ، کاش پشت نقاب نقش هایمان قایم نمی شدیم .

روزگار غریبی است نازنین....

2012/04/09

غصه مندی

زن های زمستانی که دلشان می گیرد سریع به گریه می افتند ، این روزها احوالات نابسامان است. انگار خیلی چیزها جایش نباشد یا دنیا تنگ شده باشد. به خودم که نگاه می کنم تمام آنچه نمی خواهی می بینم ودورتر از آنچه مورد پسند باشد. به تو که نگاه می کنم شوقی را می بینم که در من نیست و کمی نگاه اجمالی مردانه ... بیشتر می ترسم و گم می شم در آنچه باید باشم و آنچه هستم. به مردم که نگاه می کنم احساس مرگ می کنم ، این مردم...آه از این مردم.

دلم می خواهد جای دنجی پیدا کنم و مخفی شوم و کسی پیدایم نکند ، کسی نگاهم نکند ، حتی کسی لبخند نزد. جایی که خودم باشم و دانه دانه دلتنگی هایم را بچینم کناری و یک دل سیر گریه کنم.

شاید این ذات ما بودن است که گاهی هم رنگی و گاهی دو رنگ بی ربط ، نمی دانم... اما از اینکه خیلی چیزها و خیلی کَس ها نیستم متاسفم...

افسرگی چیزی است که زن های متولد زمستان به شدت مستعد آنند انگار...

2012/04/04

90 رفت

یکسال دیگر هم گذشت ( اتفاق هایی افتاد و من دور شدم از چیزهایی و نزدیک شدم به چیزهایی و شش ماه دوم را آرامتر خوابیدم.)

همه چیز یک سال تغییر کرده است و یکسال رو به جلو رفته است البته از لحاظ زمین شناسی نه از لحاض عقلیو اخلاقیو چه و چه ، به هر حال اینجا ایران است و گفتن ندارد این حرف ها ، نوروز که می شود همه به تکاپو می افتند خرید و خانه تکانیو دیدو بازدیدو خلاصه بساطی است ، اما تمام این تلاش ها تنها به 13 روز بند است و بعد از آن تا نوروز سال بعد نه فامیل را می بینیم نه آنچنان به سرو وضع شهر و خانه مان می رسیم و نه خیلی چیزهای دیگر.
و سوال اینجاست که چرا این 13 روز اینهمه با بقیه روزها متفاوت است ، 352 روز رنگ دوستان و آشنایان را نمی بینیم و در این 13 روز آنقدر هم را می بینیم که تهش می شود برنامه ایی برای ندیدن هم دیگر ، البته شاید همه جا اینطور نباشد شاید برای بعضی ها این فرق محسوس نباشد ، اما برای من هست ، هنوزم نوروز را مثل بچگی ها دوست دارم و از چیدن سفره هفت سین لذت می برم امادیگر مثل بچگی از اینهمه دور هم بودن ها شاد نمی شوم و بعد از ساعتی خدا خدا می کنم که مهمانی تمام شود.
آدم های دورو برم تغییر چندانی نکرده اند ، من گذشته را گذاشته ام و گذشته ام انگار.

زن های زمستانی آرامش لحظه های تنهایی را دوست دارند و خوب از با خودشان بودن لذت می برند ، شاید برای نزدیک شدن به آنها باید چیزی فراتر از آنچه خودشان برای خودشان هستند بود.

بگذریم ، همه چیز می گذرد ، نوروز هم گذشت ، امسال هم می گذرد و باز نوروز و باز هم همه چیز مثل همیشه....
اصلا چه نوشتنی است ، چه گفتنی است وقتی هیچ چیز آنطور که باید نیست و تغییری حاصل نمی شود. یا شاید هم ما بلد نیستیم گلابی را مستطیل پرورش دهیم شدن اش می شود هان ؟

2012/03/12

دردُ دل یا دردِ دل

این روزها انگیزه ام برای کار کردن را از دست داده ام ، یک زن که برای تمام تلاش هایی که می کند و هیچ بازخورد خوبی دریافت نمی کند و تنها استقلال و در اجتماع بودن و وجدان کارش مجابش می کند به ادامه دادن ، به مدیرم که نگاه می کنم انسان نالایقی را می بینم که چشم هایش را روی ناتوانی هایش بسته است و فقط دهانش را باز کرده مثل تمامیه مدیرهای دیگری که در کمال بی لیاقتی از زیردستان خود سواستفاده می کنند.

گاهی در انسان بودن بعضی ها دچار تردید می شوم که چطور می شود اینهمه ناجوان مردانه آنچه از آن کس دیگری است را به راحتی از او بدزدی یا در دستان کس دیگری بگذاری.

این دست رفتار ها سبب شد کمی به  نظریه ی خود ، نسبت به انسان و مقام انسانی شک کنم و بازنگری ایی داشته باشم به این موضوع که به راستی انسان در بالای هرم آفرینش قرار می گیرد ؟ که گاهی جمعی از حیواناتی که ما آنها را فاقد شعور می دانیم ارزشی بس بالاتر تر از انسان پیدا می کنند و به راستی مصداق این جمله می شوند که" سگش می ارزد "یا همچین جمله هایی.

چرا درک این موضوع که هر کسی باید به اندازه ی توانایی اش جایگاهی را صاحب باشد اینقدر مشکل است ؟؟؟

هرچند این مسئله ، تنها مشکل مدیریت شرکت ها نیست ، اینجا ایران است و همه ی ما عادت داریم که هیچ کس سر جای خودش نباشد و به همین دلیل همیشه همه چیز نابسامان است. آدم های کوچک صاحب جایگاهای بزرگ می شوند و آنقدر  ذلیل و حقیرند که در جایگاهشان گم می شوند و دیگر همان ذره هم نیستند....

دل آدم به حالشان می سوزد.

یا نه

آدم دلش به حال خودش می سوزد که توانایی و استعدادت در دست های یک مشت...(صفت مناسبی پیدا نمی کنم) نادیده گرفته می شود و فرصت پیشرفتت را از دست می دهی تنها و تنها به دلیل نداشتن یک آشنای فول آپشن یا سابقه ی کاریه بالا.

از این همه بی عدالتی افسرده ام و قلبم بارها می شکند و آدم هایی شبیه من بسیار زیادند .

 

چقدر دور شده ایم از آنچه باید باشیم ، آنقدر که هیچ برگشت به اصلی را برای خودمان متصور نیستم.

2012/02/26

جانِ من

دردهای تو در من...

یادت هست ؟ یک بار برایت گفته ام . وقتی درد می کشی مثل آینه ایی که روبروی آینه ایی دیگر ایستاده باشد دردهای تو در من تکرار می شود تا... بی نهایت آنچه که هست.

حال و هوای این روزهای من جایی میان کهنه و نو در نوسان است که این حس های گاه و بی گاه ، این حس تعلق بی وقفه و آن برق چشم ها و این دوستت دارم های نزدیک و و و...تمام من بودن هایم و تو بودن هایت و این ما که ساخته ایم که چقدر لذت بخش ادایش می کنم :  - ما

حرف های ما

خریدهای ما

دوست های ما

انتخاب های ما

و...

انگار چیزی باشد که هیچگاه تجربه نکرده ام اما بارها دست هایم را فشرده است.

تو که اینچنین نزدیک به دیوانگی های من موهایم را آرام از پیشانیم کنار می زنی و آرام بوسه می نشانی بر لبانم...

و منی که قدم به قدم روزهایت کنار تمام شلوغی های هر روزه روبرویت ایستاده ام و در رفت آمد روزها و این آدم های ثانیه به ثانیه چشم هایم به دست هایت ثابت مانده است...

جانی نزدیک به جانی ، و دردت درمن...آخ...

 

2012/02/18

داغون بودگی

گاهی وقت ها فقط و فقط یک بستنی می تواند بی حالی مرا تسکین شود

همین و بس

نفرت

کم پیش می آید از کسی متنفر شوم ، کم پیش می آید از تمام " ازت متنفرم " هایم منظوری دقیقا به همین معنی داشته باشم ، کم پیش می آید  آدم ها بتوانند آنقدر آزارم بدهند که لطف هایشان را فراموش کنم.

اما از تمام آدم هایی که در زندگی می شناسم افرادی هستند که گرچه از انگشت های یک دست کمترند اما وجودم را لبریز از نفرت می کنند ، آدم هایی که تجربه ی اول من در نوع رابطه ایی بوده اند که کنارشان آغاز کرده ام ، آدم هایی که روحم را فرسودند و قلبم را شکستند و آنقدر آزار دیده ام از رفتارشان که هیچ وقت از جانب من بخشیده نخواهند شد.

گاهی به یادشان می افتم ، دردآلود می شوم و بغضم می ترکد ، کاش روزی بشود که تمام این خاطرات لعنتی فراموشم شود کاش بشود پاکشان کنم و از یاد ببرم چنین آدم هایی در زندگی ام وجود داشته اند...