2012/01/13

دل آرام

دل گیرکه می شوی دلشوره می گیرم ، چیزی درونم آب می شود انگار ، چشم هایت را برندارد ، دست هایت کو ؟

افکار


به باورها فکر می کنم , ارزش چیزها به الویت های زندگی , به اینکه آیا واقعا چیزی به طورکاملا جدی درزندگی وجود دارد ؟, به صداها فکر می کنم به معنی کلمات به اینکه واقعا می شود چیزی را جانشین چیز دیگری کرد , فکر می کنم به اینکه چرا زن های تابستانی ساده خود را می بخشند , شاید دلیلش خورشید باشد , کسی چه می داند , آیا واقعا مرزی بین آسانی و سختی وجود دارد ؟ کجا درها را بسته ایم کجا باز گذاشته ایم کجا خودمان را گول زدیم و در را نیمه باز گذاشتیم , این انصاف نیست مغز انسان ها گنجایش محدودی دارد , سخت بتوانم تمام این مسائل را تحلیل کنم.
درونم سرد است لااقل مطمئنم تب ندارم که اراجیف به خورد خودم بدهم , آدم ها از یک تاریخی به بعد فکر می کنند خیلی می فهمند (بگذرییم از آن دسته آدم های از خود متشکر بی مغز که همیشه این تفکر را نسبت به خود دارند) و وقتی حس کردند خیلی می فهمند خود را درگیر پیچیدگی ها می کنند و یادشان میرود که تو هیچوقت مطلق تمام زوایای چیزی را نخواهی فهمید که این دنیا با تمام واقعیت هایی که جلوی چشم هایت می گذارد باز هم به طرز دلهره آوری دست خوش حادثه هاست که همیشه نسبی اش نگه می دارند , دسته ی کمی از ما موجودات می فهمند که به چه اندازه از خود متشکر و خودخواهند , دسته ی کمی از ما ذات واقعی اش را می شناسد که سرشار از حرص است و حتی درون مایه ایی از خود برتربینی دارد , ما آدم ها خیلی دیر آدم می شویم در صورتی که فکر می کنیم از بدو تولد آدم بوده ایم , درست است چیزی هست که ذهنم را آشفته که هم راه می روم هم می نویسم , خاصیت واقعیِ این زندگی چیست که مداما باید با تهوع و سردرد دستو پنجه نرم کنی چیزی که آن را برترین هدیه می خوانند , هست شدن... راستش را بخواهی من آدم درهم بر همو آشفته ایی می شوم گاهی و این شاید هراس انگیز باشد , آه بله و این چیزی است که از زیادی تکرار معمولا فراموش می شود , دل...چیزی که حتی وجود خارجی ندارد...اما همه معتقدند هر انسانی آن را داراست و صندوقچه ی تمام احساسات آدمی است که اعتقاداتی هست مبنی بر اینکه برای تصمیم درست به دلت نگاه کن , دل...چیزی که می خندد , می گرید , عاشق می شود , گاهی مملو از تنفر است , گاهی به آسانیِ یک لیوان می شکند...فکر می کنم به اینکه دست شکسته را گچ میگیرند , ظرف شکسته را بند میزنند , با دل شکسته چه می شود کرد , چیزی که هست اما نیست , نه دلم نشکسته است فقط فکر می کنم .
آری ما آدم ها سرشار از پدیده هایی هستیم که حتی هم نوع خودمان از درک آن خارج است , چه طور می شود یک  نفر را شناخت یا حتی در بعضی شرایط قضاوت کرد , با این دید هرگز و شاید خیلی دیر...
چیزی که به من اتفاق افتاده قبول یک حقیقت است , قبول شکست یک باور , چیزی که مداما پسش زده ام و این روزها قبول می کنم دلیل موجودیت ما به اندازه ایی که ساختارمان پیچیده است پیچیده نیست. تو با تمام خواسته هایت روی زمین گام برمی داری و دریغ از آنکه این دنیا برای ساخته های تو ساخته نشده این دنیا فقط چیزهای کلی را دنبال می کند که اگر خواسته تو در راستای اهدافش باشد به آن دست خواهی یافت ، من هستم ، من نفس می کشم اما این دلیل خوبی برای دیده شدنم نیست، تو هستی تو نفس می کشی و این دلیل خوبی برای من است که تو را ببینم لمس کنم و بفهمم و این عین تناقض است...و شاید هم خود تفاوت.
چیزی در این حیات هست که هنوز نمی شود فهمید اینکه چرا ما آدم ها اشرف مخلوقات نام داریم با این همه تناقض و این همه محدودیت ذهنی.
سرم درد می کند. تنهایی امشب قصد کرده مرا ببلعد شاید.

2012/01/11

چیزی به اسم شادی

با تمام اتفاقاتی که در روزهای گذشته افتاده امروز احساسم رهاست ، سبک و بی درد ، دلم می خواهد ور بدبینم را که هر لحظه نهیب می زند این بی حس  شدن در مقابل درد است را کناری بگذارم و به ور خوشبینم گوش بدهم که می گوید یادگرفته ایی چطور دردهایت را کنترل کنی یاد گرفته ایی بزرگ باشی و سختی های روزهایت را آرام آرام با قلپ های آب فرو دهی و خودت را برهانی ، امروز کسی کنارت هست که دست هایت را می گیرد ، چشم هایت را می داند و کنارش همه چیز آسان می شود.

زن های متولد زمستان همیشه عادت کرده اند حقیقت را بگذارند جلوی چشم هایشان و هر چقدر هم که خود را جا به جا کنند ، باز هم کمی که چشم بچرخانند می بینندش و خوب این تا اندازه ایی خوب است و بیشتر پریشان کننده زیرا که در تمام نوشته ها خوانده اییم که حقیقت در اکثر موارد لخت و بی آذین است و تلخ.

امروز یک لیوان چای داغ برای خودم ریختم ، پشت سیستمم نشستم و شروع کردم به نوشتن و دلم حوالی دیشب و آن نگاه های دل نگران پر می زد ، چقدر خوشحالم که می توانم از چشم هایت بخوانم و اینکه گاهی می پرسم...خوب گاهی دلم میخواهد بشنوم ، این یک عادت ترک نشدنی است ، که دلم می خواهد حس های خوبی که می گیرم ، شوق هایی که هست و ضربانی که می کوبد به کلمه بنشیند ، می دانم می دانم گاهی کلمه ها کم اند برای رساندن منظوری و ناقص می دانم ، همین است که دست هایت را لمس می کنم ، همین است که گاهی ناگهانی می بوسمت ، معلوم است که نمی شود همه ی حس ها را با زبان بیان کرد.

راستش را بخواهی ما زن های زمستانی عاشق عشقیم ، مثل آفتاب گردان که عاشق آفتاب است و انرژی می گیریم از عاشق شدنمان که اگر عشق نباشد دنیا برایمان ارزشی ندارد ، من یک زن زمستانیه عاشق پیشه ام که به تازگی یاد گرفته است با عقل هم می شود عاشقی کرد ، که می شود کنار عشق رشد کرد و قد کشید و عمق اش را حس کرد و نترسید.

کنار تو نمی ترسم انگار و می توانم هرچقدر که می خواهم کوچک شوم.

گفتی از شادی ها بنویس ، گفتی از روزهای خوبت ، گفتی که رنگ های تیره را کم کن از کلماتی که به کار می بری و انگار که وزن غم در نوشته هایت بیشتر است ، چه می شود کرد عزیز جان روزهایی که گذشتند...خوب نمی شود تعریف درستی ارائه داد چون اگر بگویم همه اش به غم گذشت دروغ محض است اما شادی های روزهای گذشته هم ته مایعی از غم داشت انگار که بدانی حادثه ایی در کمین است ، می دانم که می دانی ، این روزگار زخم هایی به من داده است که گاهی سر باز می کنند و خوب...

زن متولد زمستانت کم کم یاد می گیرد چطور شادی ها را مطلق بنگارد ، یاد می گیرد که چطور کشف کند و ثانیه ها را آن طور که هست ، باشکوه در کلمه بگنجاند.

 

 

2012/01/10

مهربان من

دست هایت را می گیرم ، می دانم که عبورم خواهی داد ، راه تاریک است و مقصد دور . در این راه تنها جان پناه لحظه هایم تویی ، آرامش دقایقم ، خوابم را آرام می سازی و بیداریم را امن...دست هایت را می گیرم هم قدمت می شوم به اعتبارحضورت دست به دیوار نمی سایم ، چشم هایت فانوس راه است و لبخندهای گاه و بی گاهت لذت لحظه.

کنار حرف هایت مثل پر سبک می شوم و وزن تمام دردها از شانه هایم پایین می خزند ، مهربانیت بی پایان است و مرا از خواستنت گریزی نیست .

 

دزدی

ما آدم ها به خودمان هم رحم نمی کنیم ، نمی دانم...

بعضی از ما همان یک فرق را هم با حیوان نداریم ، حیوانیم حیوان دو پا ، غمگینم دنیا جابی بدی است و هر روز بدتر می شود ، وقتی داراییت را می برند ، حالت خراب می شود...و اگر آن تنها داراییت هم باشد که...

 

......

لعنت بر پدر این دولت ، که مردم هر روز بدبخت تر از دیروز می شوند و...

 

2012/01/09

هیچ پیش آمده...

هیچ پیش آمده کز هستی دلگیر شوی ؟

هیچ پیش آمده از جان و جهان سیر شوی؟

هیچ دانی چه گرانبار غمی است

کز پس عمری با سعی و عمل خو کردن

فارغ از سیر فلک رو به زمین آوردن

وانگهی این سیه کار هوس باز سراپا نیرنگ

بزند چرخی و بازیچه ی تقدیر شوی !

هیچ می دانستی چه غم جانکاهی است

نوز برنامده از چاله فتادن در چاه

نوز نگشوده ز افسانه و افسون گره ایی

با دوصد بند گران بسته ی تزویر شوی !

هیچ دیده استی در پهنه ی گیتی جایی

که در آن نسل جوان از پس عمری شورو طلب ، جوش و خروش

خسته از بار ملالی که گرفته است به دوش

مشت خود بر دهت کوبد و آشوبد اگر

بشنود از تو دعایی که برو پیر شوی !

هیچ باور داری زیر این بَر شده ی دودوَش زنگاری

سرزمینی است عجیب همه چیزش وارو

کن در آن مرگ به از زندگی است

شرف انسان در بنده گی است

دیده ی گریان خوب است و لب خندان بد

محبت های خدا فقر و نیاز و مرض است

که کنی عصیان روزی تو اگر سیر شوی !

هیچ پنداشته ایی بسته به آینده امید ، عاشق صبح سپید

ای به سودای طلوع سحری جسته ز جا

راه پیمای جهان فردا

کس پس عمری سعی و عمل ، شوق و امید

زیر آوار شب تیره زمین گیر شوی !

هیچ می دانستی ون در این دامگه جهل و جنون ، زرق و ریا

به گناهی که چرا دم زدی از چون و چرا

هدف ناوک مردافکن تکفیر شوی !

 

هیچ پیش آمده کز هستی دلگیر شوی ؟

هیچ پیش آمده از جان و جهان سیر شوی؟

 

 

 

.......

شعری از سعیدی سیرجانی

2012/01/08

فغان

هر دم به ذهنم می رسد که باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور ، اما باز هم درگیرم ، فکر می کنم به همه ی مشکلات ، در به دری ها ، بدبختی ها و لعنت می فرستم و لعنت می فرستم و لعنت
عدالت کجای این دنیای هیچی به هیچ جا پنهان شده که آدم ها اینطور می سوزندو خاکستر می شوندو باز متولد می شوند و می سوزندو خاکستر...این دور باطل کی به پایان می رسد یا چرا سهم ما از این دنیا روزها سگ دو زدن شده و شب ها فکر و خیال و بی خوابی...و آیا اصلا چیزی به نام عدالت وجود خارجی هم دارد ؟
جوان های سرزمین من یک چشمشان اشک است و یک چشمشان خون ، پدرهای سرزمین من غرور مردانه شان را به حراج گذاشته اند، غم آینده فرزندان کمر مادران سرزمین مرا خم می کند...عدالت کجای این دنیا به خواب رفته است
فکر که می کنم می بینم شاید این خود عدالت است ، روزهایی که سرشان گرم بود دلشان برای یک حکومت ساختارمند پر می کشید ، روزهایی که موج موج به خیابان ها می ریختند و کور کورانه سنگ انقلاب را به سینه می زدند....کی از چنین فردایی خبر داشتند ، نه این خود عدالت است برای آدم هایی که خوشی زیر دلشان زده بود انگار...امروز این چنین خار می شوند ، کشورشان بیشتر از آن سال ها غارت می شود و هم اندک آبادیه آن دوران نیز امروز به خرابه تبدیل شده
عدالت جایی در این دنیا به خواب نرفته ما تقاص بی خردی خودمان را پس می دهیم
عصبانیم ، عصبانیم از این دنیا که این چنین روزهای زندگی مرا به بازی گرفته است که من با تمام استعدادهایی که در خودم سراغ دارم سرم گرم حل مشکلات روزمره شده ، که می پوسم آرام آرام و کسی حتی نمی فهمد چقدر درخود گندیده ام...من یک ایرانی ام و از این کشور با این چنین مردمی متنفر...چه کسی جواب ثانیه های نابود شده ی مرا می دهد. من یک ایرانی ام و خیابان های شهرم مرا می ترساند ، من یک ایرانیم و هر روز با ترس به چشم های رییسم نگاه می کنم ، من یک ایرانیم و هر روز غم جدیدی سر راهم نشسته است ، من یک ایرانیم و هیچ جای دنیا احترامی برایم نیست...این دردها را فقط می شود خون گریه کرد....تمام فرهنگ و تمدن سال های گذشته امروز پشیزی نمی ارزد برایم وقتی هیچ چیز شادم نمی کند...
درد دارم ، درد دارم ، آی هستی...ای هست کننده ی تمام این همه ، من درد دارم ، من تمام روزهایم درد می کند ، تمام افکارم درد می کنم ، تویی که هستم کرده ایی این ذره رنج می کشد از این همه هست بودن...و انگار هیچ وقت چیزی برای آرام ساختنم نیست...
کسی به فریاد برسد درد می دردمان ، کسی به فریاد برسد...