2011/08/07

زن اگر باشی

زن که باشی دست و دلت برای همه چیز این دنیای خراب شده می لرزد ، هر چقدر که سفت باشی ، هر چقدر محکم باشی اما ته دلت می لرزد
زن که باشی دنیا به چشمت گاهی آنقدر بارانی است که اشک هایت را فراموش می کنی
زن که باشی همیشه معنیِ نگاه ها را می فهمی ، حتی اگر بخواهی خودت را گول می زنی اما می فهمی
زن که باشی همیشه در حاله ایی از ابهامی ، همیشه خودت را می پیچانی لای دلتنگی های هر روزت ، راه می روی ، نفس می کشی اما آن عمیق ترین حست به بوی دلتنگی آغشته است همیشه
زن که باشی دست های قدرتمندی داری ، که قویترین ها را رام نوازش می کنی
زن که باشی حتی اگر یک زن زمستانی ، چشم هایت گرم است 
زن که باشی رموز ساحره بودن را از اجدادت به ارث می بری و گاه آنقدر بی استفاده می گذاریشان تا می پوسند و تو یادت می رود چه قدرتی داری
زن که باشی می دانی مرد بودن آنقدرها هم سخت نیست ، همیشه می دانی سرانگشتان لطیفت برای چه خلق شده اند
زن که باشی طلوع و غروب گاهی بنده ات می شوند حتی اگر ندانی


2011/08/02

شبی در مرداد

فکر کردم امشب باید چیزی بنویسم ، چیزی از خودم که نمی دانم کجای این دنیای کوچک یقه ام را گرفته است و چه نیرویی هم دارد
درست حدس زدی ، گریه کرده ام ، عمیق هم و رها نشدم انگار هنوز
درست حدس زدی هنوز هم چیزی از تو مرا می کاود
نشسته ام اینجا و خط خطی می کنم ساعت ها را ، که چه کرده ام و چه شده است
من نقاش خوبی هستم یا نیستم چه سود که توانایی رنگ آمیزی چندی است از کف داده ام
هنوز هم خط هایی می کشم که بدنی می سازد و انحناهایی تاریک وسایه ایی و... و همین ، رنگ ها را کجای  این دنیای لعنتی خاک کرده اند ؟
کتابم را چند بار از سر گرفتم و بستم و من هنوز همانجا بودم ، سطر اول ، نقطه ی شروع ، نقطه ی پرتاب شاید ، دست هایی که بغض تو را می بارید امروز وسط این همه شلوغی ها آرام داخل جیبم می خزد و سکوت می کند و اندکی می لرزد ، پشتم بودی و به جلو راندیم و من امروز افکاری دارم که تازه اند و مرا می ترسانند
آدم هایی تازه روی دایره ی اعتمادم رژه می روند که تو خواستی راهشان بدهم و من...دروازه را گشودم و جنگ شد و مردی که آسمان را هر روز به توصیف می نشیند قدم زنان شهر من را درنوردید و من نگاه بودمو ، سکوتو...جای تو اما روی آن سکوی کوچک خالی بود و او چشم های مرا می دزدید هر بار که سکویِ خالی را نظاره می کردم و گفت این خیابان را بیشتر دوست داری ؟ هر زمان گمت کردم اینجا پیدایت خواهم کرد ؟ و من کنجکاو آن همه نزدیکی که هی مهم است ؟ که هی پیدا شدنم کجای دنیای تو را پر خواهد کرد!! که هی ، به راستی این همه زمان داشتی که این چنین شهر مرا درنوردیدی ؟
تعجب نکردی ، حتی لبخند زدی و من نگاه هایم همه به آسمان توصیفی پرت شدند و سکویت را خالی تر از خالی کردی
تو مرا دورتر خواستی که دیگر نخواهی و من تو را نزدیک تر خواستم و نیامدی و من خطی شدم که آسمان توصیفی را به رشته کوهی وصل کرد و من جزئی از طرحی شدم که رنگش را جایی در این دنیای لعنتی خاک کرده اند
هر چقد هم که بلند باشم چطور می شود به آسمان برسم ، به بال های او که ورزیده شدند این همه سال ، هر بار که حرف می زند مرا به قله ایی میبرد و من شهرها را از آن بالا به نظاره می نشینم و سردم می شود و او گه گاه ، نه به عادت همیشه بالش را حائلی می سازد بین منو سوز کوهستان
حوالی ما کم رفت و آمد است و آدم ها دزدکی نگاه هم می کنند نکند کسی نگاهی بدزدد یا سلامی کند اما در آسمان توصیفی او همه چشمند و همه حال هم را از نگاه می فهمند و من طرحی دارم خالی از سکویی که خالی تر از همیشه است و اهی که هر بار با نگاه پرسشگری همراهست که خوبی ؟ خوب باش ، خوب ببین ، تو زنی هستی خودساخته که آسمان فتح می کند افکارت و من لبخندی می زنم و او ادامه می دهد و به قله ایی دیگر می رسیم
...
نوشتم و هنوز چرایش مانده است ، نوشتم ؟ نخوان 

2011/07/31

Analysis

یک روزهایی هم هست که یک زن متولد زمستان دلش می خواهد هر وقت اراده کرد از آسمان برف ببارد
دلش می خواهد آنقدر برف ببارد که تا چند روز بشود رویش قدم زد
دلش می خواهد دست اش را دراز کند ، دستی که دلش می خواهد را بگیرد و با خودش به زور هم که شده ببرد پاتوق های هر روزه اش را نشان اش دهد
دلش می خواهد برای چند ساعت هم که شده "نه" از لغت نامه ها پاک شود و همه ی جواب ها مثبت باشند
دلش می خواهد مثل هفته ی پیش دست بهاری اش را بخزاند آرام لای انگشتانِ زمستانیش تا مطمئن شود قدمی عقب تر و جلوتر نخواهد افتاد
دلش می خواهد چشم هایش را بندد و تمام آن ساعت ها را مرور کند و گرم شود و سرد شود هی صدا باشد و هی بوی عطر باشد و هی و هی وهی
..
زن های زمستانی پیچیدگی بارش باران های سهمگین را دارند و سرسختیه برف های یخ زده اما همان قدر هم مثل برف ارتفاعات حساسند به رنج که ناگهان بهمنی می شوند بر پیکره ی دنییشان
زن های زمستانی سفیدند ، بنشین و بفهم

2011/07/30

Should be

کسی جایی انگار در کمین لحظه های من نشسته است
هر بار که پیش می روم ساعتی از راه مرا می دزدد
هر بار که به خواب می رود شادی رویاهایم را می بلعد انگار
دست هایم را پیش می برم تا شاید شنل نامرعی اش را کنار بزنم اما دستم به چیزی نمی رسد
کوتاه شده ام انگار یا تنگ آمده ام شاید
روزهایم به ماسه زاری می ماند پر از سراب ، که چشم نواز است و در انتها مرگ بار
...
من کم می آیم
کم
یک جای امروز باید ایستاده باشی
باید منتظرم باشی
یک جای این لحظه ها باید
باید باشی


2011/07/27

مرد پرنده نما

روزهاست که می خواهم این پست را بنویسم
روزهاست که حس غریبی خواب هایم را می دزدد ، حتی حس گرسنه بودن یا حرف زدنم را
...
او بال دارد
او یک پرنده در کالبد انسانی است
با حرف هایش به ابرها می رسی ، آن بالا هوا برای نفس کشیدن بیشتر است
نگاه که می کنی ، پرنده ایی می بینی ، با قامتی کشیده که یادآورت می شود که هر چقدر کم یا کوچک باشی باز هم می رسی به فتح قله ها
چطور می شود از یک انسان پرنده نما چشم پوشید
چطور می شود چشم به روی بال هایش بست و راجع به چیزهای بی اهمیت حرف زد
من نترسیده ام ، من مجذوب شده ام
من تشنه ی اوج گرفتم
من تشنه ی بهتر دیدن ، عمیق دیدن و گم نشدنم
چطور می شود از چنین مخلوقی چشم پوشید
او بال دارد
و هر بار که حرف می زند ، خنکای نسیمی روحت را می نوازد
می شود ساعت ها گوش داد و پلک نزد
راست گفتم
بعضی تشنگی ها هرگز سیراب نمی شوند

2011/07/19

روزنوشت

کنار هر زن زمستانی باید یک مرد بهاری باشد انگار
غیر از این جور در نمی آید ، چیزی می لنگد
سبز و سفید ترکیب خوبی است
می پسندم

2011/07/14

حساب کتاب

نمی شود که نباشی
یک جای این روزها
لا به لای برگه ها خط خطیِ من
یک جای این ساعت ها باید باشی
من خودم ساختمت
من خودم لمست کردم
من خودم  ، با دست های خودم
من خودم لبخندت را کشیدم
خودم صدایت را تکه کلام هایت را زمزمه هایت را رنگ زدم
نمی شود
درست در نمی آید
یک جای کار می لنگد