2012/05/26

تنهایی

پشت پنجره ایستاده ام و سیگاری به آرامی دود می کنم ، درونم به چیزی شبیه خلاء می ماند ، نفس که می کشم انگار باد درونم می وزد...نگاه می کنم به آدم ها و با خود فکر می کنم آدم های تنها چطور می میرند ، یک صبح وقتی چایشان را دم کردند و کنار میز نشسته اند ؟ یا یک شب بعد از تمام دویدن های روز پای تلویزیون ، یا بعد از خرید عصرگاهی توی راه پله...

آدم های تنها هر طور بمیرند غم انگیز است ، چون کسی برایشان جیغ نمی کشد ، کسی به صورتش نمی کوبد و شاید بدنش را هم خیلی دیر پیدا کنند.

"زنی زمستانی پشت پنجره ایستاده و باد لابه لای موهایش بازی گفته بود ، آخرین پک را به سیگارش زد و آه کشید ، سرد بودو نبود ، گرم بودو نبود ، این روزها معلق زندگی می کند انگار پایش روی زمین نباشد. "

فکر می کنم وقتی نمی توانی تنهای را از خودت دور کنی شاید روزی مجبورشوی خودت را از تنهایی دور کنی ، شاید از راه پنجره شاید بام...اما اگر تنهایی گوشه ایی از روزگارت باشد چه ؟

آدم ها تنهایی غم انگیزند وقتی تنها می مانند و تنها می میرند...

 

تصویر یک رویا - داریوش

شب از مهتاب سر میره تمام ماه تو ابه
شبیه عکس یک رویاست تو خوابیدی جهان خوابه

زمین دور تو میگرده زمان دست تو افتاده
تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده

تو خواب انگار طرحی از

گل و مهتاب لبخندی
شب از جای شروع میشه که تو چشماتو میبندی

تورا اغوش میگیرم
تنم سریز رویا شه
جهان قد یه لالایی
توی اغوش من جاشه

تورا اغوش میگیرم
هوا تاریک تر میشه
خدا از دست های تو به من نزدیکتر میشه

زمین دور تو میگرده
زمان دست تو افتاد
تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده
تمامه خونه پر میشه از این تصویر رویایی
تماشا کن تماشا کن چه بی رحمانه زیبایی

 

 

لبخند

باران می بارد انگار ، باران کلمه ، خیس خیسم
می چرخم
می دوم
دستانم را از کلمه پر می کنم
سرم را رو به آسمان می گیرم و مست می شوم از این همه حرف
احساسی مثل خوشبخت بودن پیکرم را می نوردد
دل تنگی ها می چکند و از انگشتان پایم به زمین می رسند
دامن بلندی به پا کرده ام و آسمان را بی نهایت دوست دارم
من یک زنم
یک زن زمستانی که دوست دارد زیر این باران سینه پهلو کند حتی
جشن می گیرم
خودم را به یک نخ سیگار دزدکی و یک لیوان چای داغ دعوت می کنم
مدت ها بود که اینقدر خوشحال نبودم
همه چیز می خندد انگار
 

2012/05/22

ضرب در قرمز

یک نفر نیست بگوید آیا شما به واقع خودآزاری نداری جانم ؟ ، می روی هر روز هر روز وبلاگی را می خوانی که درونت را پر از آشوب می کند، بعدش کلی سعی می کنی آرام شوی
یک وقت هایی زبان آدم قاصر است از گفتن ، انگار که لکنت گرفته باشی ، اصلا آدم حالش بد می شود و هیچکاری هم نمی تواند بکند ، وقتی به مرز خودخواهی آدم ها فکر می کنم....دلم گرفته است ، چرا این همه من ها مهم تر از تو ها شدند ، چه فرقی است میان من و تو ؟
مگر نه اینکه دوستت دارم همه ی ضمیرها را به ما تغییر می دهد ؟
پس چطور می شود به آدم ها اعتماد کرد ، چطور می شود با خیال راهت مسیر را ادامه داد ، وقتی به سادگی من ، تو را خورد می کند
دلم گرفته
پرده ها را کنار بکشید
دلم هوای تازه می خواهد
یعنی روزی خواهیم فهمید که آرام جان بودن ، چیزی فراتر از تمام معادلات هر روز ماست ؟

تشکرنامه

دیشب به وقت بی خوابی یادم افتاد که اتفاق 1384 اتفاق خوب و مبارکی بود ، شاید اگر بتوانم از استوره ی نامردیِ زندگیم به خاطر یک چیز تشکر کنم آن همین است 
ممنونم که مرا با تمام دنیایت ترک کردی

یاد

کسی جایی نوشته بود که سردی را به سرما اعتنایی نیست . به خودم نگریستم که پر بودم از سرمای متولدین زمستان و تنهایی های بلورین روزهای برفی و یادم آمد که چطور آرام آرام رسیدم به بهارتو؛  کنار روزهایت نشستم ، تازه شدم ، خورشید در دلم گردشی کرد و یخ ها آب شدند ، در روزهای زندگی ات جاری شدم ، هر شب کنارت مردم و هر صبح در دست هایت متولد شدم.

یک زن زمستانی با تفکرات خاص متولدین این فصل  و نگاه سیاه و سفید به دنیا ، جانی دوباه گرفت و دست هایش حرارت رنگ ها را لمس کردند و دل بست به آبی فیروزه ایی و بنفش اغوانی...این روزها به درون خودم که نگاه می کنم زنی می بینم که تنها و تنها یک زن است یک زن به سن خودش نه یک دختر جوان نه یک خانم میانسال

چقدر به دست های تو بدهکارم به چشم هایت به حرف هایت...

هیچ....بغضی می آید سایه ایی می اندازد ، اشکی می رسد گونه ایی خیس می شود وکسی به خودش سخت نمی گیرد
...دلی شکست ؟ بشکند ، خیالی نیست ، حرف اگر سردل بماند موجبات رودل را فراهم می آورد