2012/06/20

دو سال پیش

به یادت هستم ، دلمم برات تنگ می شه
اما می دونی...موضوع اینه که ما مال دنیای هم نبودیم...
مثل این سریال که راجع به چند دنیایی بودن حرف می زنه که آدم های هر دنیایی سعی دارن دنیاشونو حفظ کننو توش بمونن
می دونی چیه ، این گذشت زمان هم نتونسته دوستیا و خنده ها و خاطرات خوب رو از بین ببره
و تو هر چقدر هم که کوچیک بوده باشی اما تو اون دوره بهترین دوستم بودی
چیزی که همون وقتا هم خیلی بهت گفتم
امروز یه متنی خوندم که منو برد به دو سال پیش ، می دونم که خیلی گل و بلبل نبود و...حالا هر چی اما مهم برام این بود که بدونی ، دلم برات تنگ می شه

همین
امیدوارم که خوب باشی و خوب بمونی

2012/06/04

خسته بودگی

همه اش نیم ساعت برای آماده شدن وقت دارم اما نشسته ام اینجا و من به کاغذ نگاه می کنم و کاغذ به من. یادم آمد که می خواستم از آدمیزاد بنویسم که گاهی وقت ها دلش می خواهد همه چیز را از این شانه اش بکند و بکوبد زمین که بعضی وقت ها دلش می خواهد فاقد از هر مسئولیتی تا صبح برای خودش اللی تللی کند که دلش می خواهد که دنباله روی خاک بر سر باشد...
آدمی زاد را از هر زاویه ایی که نگاه کنی همین تحفه ایی که هست هست ، این درون لامصب است که آدم گاهی از آن سر در نمی آورد ، شاید اگر پزشک بودم بهتر تجزیه و تحلیل می کردم ، من ذاتا انسان مستقلی هستم حتی می توانم بگویم از بدو کودکی ، مثال درست و درمانی یادم نیست اما می توانم به آن دختر نیم وجبی استناد کنم که میوه خوری کریستال مادرش را که تقریبا قد و وزنش با خودش یکی بود را کشان کشان برد لب سینک ، یک قابلمه گذاشت زیر پایش و کریستال را به زور زحمت گذاشت توی سینک و سعی در شستنش داشت که از بد حادثه نتیجه هزار و یک تکه شدن ظرف بیچاره بود
بگذریم
بعد از این همه سال دلم می خواد....گاهی کسی دیگر به جایم کار کند ، کسی دیگر به جایم فکر کند ، کسی دیگر مسئولیت همه چیز را به عهده داشته باشد. آدمیزاد است دیگر گاهی واقعا واقعا واقعا خسته می شود.

2012/05/26

تنهایی

پشت پنجره ایستاده ام و سیگاری به آرامی دود می کنم ، درونم به چیزی شبیه خلاء می ماند ، نفس که می کشم انگار باد درونم می وزد...نگاه می کنم به آدم ها و با خود فکر می کنم آدم های تنها چطور می میرند ، یک صبح وقتی چایشان را دم کردند و کنار میز نشسته اند ؟ یا یک شب بعد از تمام دویدن های روز پای تلویزیون ، یا بعد از خرید عصرگاهی توی راه پله...

آدم های تنها هر طور بمیرند غم انگیز است ، چون کسی برایشان جیغ نمی کشد ، کسی به صورتش نمی کوبد و شاید بدنش را هم خیلی دیر پیدا کنند.

"زنی زمستانی پشت پنجره ایستاده و باد لابه لای موهایش بازی گفته بود ، آخرین پک را به سیگارش زد و آه کشید ، سرد بودو نبود ، گرم بودو نبود ، این روزها معلق زندگی می کند انگار پایش روی زمین نباشد. "

فکر می کنم وقتی نمی توانی تنهای را از خودت دور کنی شاید روزی مجبورشوی خودت را از تنهایی دور کنی ، شاید از راه پنجره شاید بام...اما اگر تنهایی گوشه ایی از روزگارت باشد چه ؟

آدم ها تنهایی غم انگیزند وقتی تنها می مانند و تنها می میرند...

 

تصویر یک رویا - داریوش

شب از مهتاب سر میره تمام ماه تو ابه
شبیه عکس یک رویاست تو خوابیدی جهان خوابه

زمین دور تو میگرده زمان دست تو افتاده
تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده

تو خواب انگار طرحی از

گل و مهتاب لبخندی
شب از جای شروع میشه که تو چشماتو میبندی

تورا اغوش میگیرم
تنم سریز رویا شه
جهان قد یه لالایی
توی اغوش من جاشه

تورا اغوش میگیرم
هوا تاریک تر میشه
خدا از دست های تو به من نزدیکتر میشه

زمین دور تو میگرده
زمان دست تو افتاد
تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده
تمامه خونه پر میشه از این تصویر رویایی
تماشا کن تماشا کن چه بی رحمانه زیبایی

 

 

لبخند

باران می بارد انگار ، باران کلمه ، خیس خیسم
می چرخم
می دوم
دستانم را از کلمه پر می کنم
سرم را رو به آسمان می گیرم و مست می شوم از این همه حرف
احساسی مثل خوشبخت بودن پیکرم را می نوردد
دل تنگی ها می چکند و از انگشتان پایم به زمین می رسند
دامن بلندی به پا کرده ام و آسمان را بی نهایت دوست دارم
من یک زنم
یک زن زمستانی که دوست دارد زیر این باران سینه پهلو کند حتی
جشن می گیرم
خودم را به یک نخ سیگار دزدکی و یک لیوان چای داغ دعوت می کنم
مدت ها بود که اینقدر خوشحال نبودم
همه چیز می خندد انگار
 

2012/05/22

ضرب در قرمز

یک نفر نیست بگوید آیا شما به واقع خودآزاری نداری جانم ؟ ، می روی هر روز هر روز وبلاگی را می خوانی که درونت را پر از آشوب می کند، بعدش کلی سعی می کنی آرام شوی
یک وقت هایی زبان آدم قاصر است از گفتن ، انگار که لکنت گرفته باشی ، اصلا آدم حالش بد می شود و هیچکاری هم نمی تواند بکند ، وقتی به مرز خودخواهی آدم ها فکر می کنم....دلم گرفته است ، چرا این همه من ها مهم تر از تو ها شدند ، چه فرقی است میان من و تو ؟
مگر نه اینکه دوستت دارم همه ی ضمیرها را به ما تغییر می دهد ؟
پس چطور می شود به آدم ها اعتماد کرد ، چطور می شود با خیال راهت مسیر را ادامه داد ، وقتی به سادگی من ، تو را خورد می کند
دلم گرفته
پرده ها را کنار بکشید
دلم هوای تازه می خواهد
یعنی روزی خواهیم فهمید که آرام جان بودن ، چیزی فراتر از تمام معادلات هر روز ماست ؟

تشکرنامه

دیشب به وقت بی خوابی یادم افتاد که اتفاق 1384 اتفاق خوب و مبارکی بود ، شاید اگر بتوانم از استوره ی نامردیِ زندگیم به خاطر یک چیز تشکر کنم آن همین است 
ممنونم که مرا با تمام دنیایت ترک کردی