2011/12/21

یلدا - 90

پاییزان امسال شروع دوباره ایی بود برای خسته ترین زنی که می شناسم ، باشد که ناامیدی برای همیشه سفر کرده باشد

آمین

2011/12/12

دوست


دوست اگر دوست باشد ، بنده ی جیب و حسن جمالت نمی شود ، امروز گرمو فردا سرد نمی شود ، دوست اگر دوست باشد ، حالت را می فهمد ، اخلاقت را می داند و هیچ وقت دوچار سوتفاهم نمی شود ، دوست اگر دوست باشد توضیح نمی خواد همان یک کلمه را که برایش بگویی خودش سرو ته ماجرا را به هم وصل می کند .
دوست اگر دوست باشد ، وزنه ی تعادلیِ دنیایت می شود نه وزنه ایی روی دوشت ، وست اگر دوست باشد حرف هایت همیشه جایشان امن است و عشق ها و نفرت هایت پناهگاه دارند
دوست اگر دوست باشد برای فهماندن حرف هایت فرسوده نمی شوی ، گم نمی شوی ، در نمی مانی
دوست اگر دوست باشد....اگر...باشد

عقب گرد...

وقتی مداما سعی می کنی و حاصلی برایت ندارد وقتی تمام وقت می بافیو می شکافیو هیچ وقت اندازه ات نمی شود... از یک جای ماجرا باید ایستادن و برگشتن را امتحان کنی ، آنجایی که تا جان به لب شدن فاصله ایی نداری یا کمی زودتر آنجا که می بینی کوه های مقصد انگار قصد نزدیک تر آمدن ندارند ، همان جا باید شروع کنی به برگشتن ، برای آدم هایی مثل من این کار حکم تیر خلاص را دارد ، آدم هایی مثل من که خیلی کم از کرده ی خود پشیمان می شوند نه اینکه اشتباه نکنند یا همیشه تصمیم هاشان درست و به جا باشد نه ، از روی لجبازی با دنیا و شاید هم غدبازی... به هرحال آدم هایی مثل من فقط تحت شرایط خاصی پشیمان می شوند اما همان هم...اگر به جایی برسد که دیگر تحملش را نداشته باشی باید خودت را از جاده بکشی بیرون باید بزنی به یک جاده ی دیگر یا لااقل یک راه دیگر را امتحان کنی.
ما زن های زمستانی اکثرا مغروریم و خیلی کم به روی خودمان می آوریم که : " بله حق با شماست ، گند زده ام " اما...اینبار با برخلاف طبیعتم باید اعتراف کنم پشیمانم...پشیمانم از تمام فرصت هایی که به خودم داده ام...پشیمانم از اینکه خواستم عاشقم باشی ، خواستم باشی ، خواستم مال من باشی...پشیمانم.
 
*

چشم هایم را می بندم ، دردهایم را می کشم ، لعاب می دهم و می درم  ، اما از دردناکی اش کم نمی شود ، اشک می ریزم اما چشم هایم را باز نمی کنم.
من همچنان همان زن رویاپردازم که طرح های خوبی برای بوم زندگی دارم اما طرح هایش همین که به واقعیت نزدیک می شوند آتش می گیرند و این نفرین دنیاست و انگار تا ابد طول خواهد کشید...

2011/12/11

بعضی حرف ها


بعضی حرف ها را نمی شود نوشت ، بعضی حرف ها را فقط باید نگاه کرد یعنی فقط باید با نگاه حرفت را برسانی ، این دست حرف ها اگر به کلمه برسند از ارزششان کاسته می شود ، این حرف ها را باید با چشم گفت یا با دست ، باید دید یا لمس کرد ، این حرف ها را باید با نوازش گفت ، با بو کشیدن ، با بوسیدن ، بعضی حرف ها اصلا به کلمه نمی نشینند ، تو هزار بار هم که بگویی دوستت دارم باز هم جای آن بوسه ی گدازنده را نمی گیرد یا آن نوازش دلپذیر که می بردت به سمت دروازه های خواب...
بعضی حرف ها آنقدر دلریزند که تنها می شود آرام آغوشت را باز کنی یا کنار مخاطبت دراز بکشی یا آرام آرام دست هایت را زیر آستینش بلغزانی...آخ که بعضی حرفها چقدر گدازنده اند.

دستانم را باز می کنم
این ضربان کوبنده
حرف ها دارد برای گوش هایت


2011/12/10

خدا ماندن سخت است

اتاق خالی


پله ها را آرام آرام پایین رفتم
مدتی پشت در ایستادم ، دلم شور می زد انگار هنوز کسی در آن اتاق باشد...
نبود
می دانستم نخواهد بود اما...
حتی در قفل بود
...
هیچ کس نبود
هیچ کس
من مانده بودم و یک اتاق خالی
غبار آلود
سرد
....تنهایی همه جا بود
گوشه ایی نشستم و نمی دانی...

2011/12/04

مرد / زن

مرد که باشی از آن مردها که واقعا مرد بودن را بلدند در مقابله با شرایط دشوار و تصمیم گیری های سخت ، به ویژه مسائلی که ناخواسته اند و درد دارند ، یک جایی ، شاید سر یک پیچ باشد یا پشت چراغ قرمز ، روی نیمکتی در پارک یا گوشه ی تختِ اتاق خواب ، چشم هایت را می بنی ، نفس عمیق می کشی و تصمیم می گیری و نیمه ایی از دلت را پاک می کنی...درد ها را در مشتت می گیری ، می روی لب رودخانه ی زندگی ، دستت را می بری زیر آب و مشتت را باز می کنی و می گذاری گذر زمان دردهایت را بشوید...
زن که باشی از آن زن هایی که واقعا زن بودن را بلدند در همان شرایط سخت ، گوشه ی تاریکی یا بالشی پیدا می کنی اشک هایت را بی صدا می ریزی ، مشتت را آنقدر فشار می دهی که صدایت بلند نشود ، بعد بلند می شوی لباس می پوشی ، قدم می زنی ، نفس می کشی ، می گذاری باد غوغای درونت را کمی آرام کند ، تصمیم می گیری و بعد از آن یک لبخند پررنگ روی لبت نقاشی می کنی و به همه می گویی بعد از گذشت تمام آن روزها امروز بهتری...