2012/07/08

دندان درد

آدم های این زمانه آدم های متصل به روابط درگیر ضوابط اند. آدم های زیرزیرکی نگاه کن ، آدم های آرام بخندِ بلند گریه کن . یک جور زننده ایی حرص درار و خوب چه می شود کرد ، می گویند اگر تغییر می خواهی از خودت شروع کن اما این از خود شروع کردن ها همیشه در یک نقطه ایی کور می شود... نقطه ایی به نام بیهودگی.

....

نیمه ی پر همیشه پر است ، پس این همه خوش بین و سر خوش نباشید ، این نیمه های خالی اند که قابل توجه اند و اینجاد مشکل کن.

 

2012/07/01

Rest in peace


به باورها فکر می کنم , ارزش چیزها به الویت های زندگی , به اینکه آیا واقعا چیزی به طور واقعی در  زندگی وجود دارد , به صداها فکر می کنم به معنی کلمات به اینکه واقعا می شود چیزی را جانشین چیز دیگری کرد , فکر می کنم به اینکه چرا زن های تابستانی ساده خود را می بخشند , شاید دلیلش خورشید باشد , کسی چه می داند , آیا واقعا مرزی بین آسانی و سختی وجود دارد ؟ کجا درها را بسته ایم کجا باز گذاشته ایم کجا خودمان را گول زدیم و در را نیمه باز گذاشتیم , این انصاف نیست مغز انسان ها گنجایش محدودی دارد , سخت بتوانم تمام این مسائل را تحلیل کنم.
درونم سرد است لااقل مطمئنم تب ندارم که اراجیف به خورد خودم بدم , آدم ها از یک تاریخی به بعد فکر می کنند خیلی می فهمند بگذرییم از آن دسته آدم های از خود متشکر بی مغز که همیشه این تفکر را نسبت به خود دارند و وقتی حس کردند خیلی می فهمند خود را درگیر پیچیدگی ها می کنند و یادشان میرود که تو هیچوقت مطلق تمام زوایه ی چیزی را نخواهی فهمید که این دنیا با تمام واقعیت هایی که جلوی چشم های می گذارد باز هم به طرز دلهره آوری دست خوش حادثه هاست که همیشه نسبی اش نگه می دارد , دسته ی کمی از ما موجودات می فهمند که به چه اندازه از خود متشکر و خودخواهند , دسته ی کمی از ما ذات واقعی اش را می شناسد که سرشار از حرص است و حتی درون مایه ایی از خود برتربینی دارد , ما آدم ها خیلی دیر آدم می شویم در صورتی که فکر می کنیم از بدو تولد آدم بوده ایم , درست است چیزی هست که ذهنم را آشفته که هم راه می روم هم می نویسم , خاصیت واقعیِ این زندگی چیست که مداما باید با تهوع و سردرد دستو پنجه نرم کنی چیزی که آن را برترین هدیه می خوانند , هست شدن... راستش را بخواهی من آدم درهم بر همو آشفته ایی می شوم گاهی و این شاید هراس انگیز باشد , آه بله و این چیزی است که از زیادی تکرار معمولا فراموش می شود , دل...چیزی که حتی وجود خارجی ندارد...اما همه معتقدند هر انسانی آن را دارد و صندوقچه ی تمام احساسان آدمی است که اعتقاداتی هست مبنی بر اینکه برای تصمیم درست به دلت نگاه کن , دل...چیزی که می خندد , می گرید , عاشق می شود , گاهه مملو از تنفر است , گاهی به آسانیِ یک لیوان می شکند...فکر می کنم به اینکه دست شکسته را گچ میگیرند , ظرف شکسته را بند میزنند , با دل شکسته چه می شود کرد , چیزی که هست اما نیست , نه دلم نشکسته است فقط فکر می کنم.
آری ما آدم ها سرشار از پدیده هایی هستیم که حتی هم نوع ما از درک آن خارج است , چه طور می شود یک  نفر را شناخت یا حتی در بعضی شرایط قضاوت کرد , با این دید هرگز و شاید خیلی دیر.
چیزی که به من اتفاق افتاده قبول یک حقیقت است , قبول شکست باورها , چیزی که مداما پسش زده ام و این روزها قبول می کنم ، دلیل موجودیت ما به اندازه ایی که ساختارمان پیچیده است ، پیچیده نیست. 

بووووم

چقدر بنویسم و بنویسم و بنویسم و با کلمات مرحم بگذارم روی زخم های دلم ، خسته شده ام ، از این من خسته شده ام ، کاش جایی بود که می شد من ها را فروخت و یک او خرید چقدر بهتر بود ، همه چیز راحت تر می گذشت ، قضاوت راحت می شد و چه بسا نادیده گرفته می شد چون اصولا اوها زیاد مهم نیستند.

خسته شده ام از اینکه این دستان لرزان را کشیده ام اینحا و کوبیده ام کوبیده ام و کوبیده ام تا نرم نرم آرام گرفته اند ، خسته شدم از تو هایی که به سادگیِ گفتن یک نه ، یا کار دارم یا ...همه ی کلمه های ساده ی دنیا غصه ی عالم را در دلت جا می گذارند و میروند.

اصولا چه فرقی می کند ؟

اصولا چه فرقی می کند که چه شده باشد من از این منِ چشم به دهان تو ،بین ها خسته شده ام ، من دلم یک منِ مغرور می خواهد ، یک منِ تا دندان مصلح ، ضد ضربه ، نمیر ، فدا نشو ، قربان صدقه نرو ، یک منِ سفت.

آخ چقدر دلم می خواست از گرفتن حقم به هر قیمتی خوشحال شوم نه اینکه بغض گلویم را بفشارد که ای وای  کسی غصه دار شد ، چقدر دلم می خواست در مقابل اشک ها و بی قراری ها آرام می نشستم ، دستم را می زدم زیر چانه ام و می گفتم ، خوب...دیگه؟ ، چقدر دلم می خواست به ازای هر دادی مشتی می کوبیدم و در ازای حرف های مفت ، حقیقت را تف می کردم توی صورت آدم ها .

چقدر دلم می خواست همان طور که بی پرده حقایق را درک می کنم ، درکم را به رخ آدم ها می کشدم که یابو برشان ندارد که خیلی زرنگ اند.

پووووووف

 

My mind going to blow….

 

 

 

 

 

2012/06/25

ایست

امروز با خودم دعوایم شد... فرصت مناسبی بود چون خودم را به باد حرف های راست و حقیقت های انکار ناپذیر گرفته و چقدر متاسفم از کلماتی که نوشته ام اگر غمی بافته باشد بر جداره ی قلبت...

کلمات...رسالت سنگینی دارند که معمولا  نادیده گرفته می شود ، حتی منی که از پیچاندنشان لا به لای ناگفته ها لذت می برم گاهی این حقیقت را از یاد می برم ، این روزها ذهن ما آدم ها ملقمه ایی از باید ها و نباید های بیرونی و دوست دارم ها و دوست ندارم های درونی ست دیگر چه کسی وقت دارد فکر کند به اینکه گوشه ایی از انتخاب جمللاتش رشته ی نازک تنهایی کسی را بیازارد یا نیازارد...

هر چه دنیایمان بزرگ تر می شود ، سطوح اخلاقی انگار که ساییدتر می شود...

....

زنی را می بینم تن آلوده به بازی های روزگار که هنوز سرش را بالا می گیرد و هنوز زبانش به گفتم متاسفم می چرخد.

زنی را می بینم

هنوز می بینم

زنی که مرده هایش را زنده نگه می دارد و به این فکر می کند که چه وقت زمان آرامش می رسد

....

خوب که خالی شدم ، چای دیگری ریختم

پا روی پا انداختم و ضربان شقیقه ام آرام گرفت

2012/06/24

خودشناسی




آدم های این حوالی نه بوی گندم می دهند نه سیب ، آدم های این حوالی خاکستریند و بوی توده های انباشته ی ته سیگار می دهند. چشم هایت را که خوب بمالی و یادت نرود که دیروز چه دیدی و ساعتی قبل چه شد تازه یاد می گیری جهان را آنطور که هست بفهمی نه آنطور که دلت می خواهد ، نه آنطور که با چند جمله ی عاشقانه پر شود یا با دوبار تماشای شب در دل کویر. نه اینکه چیزی بیشتر از این ها باشد نه ، زندگی یک چیزی میان این و آن است نه آنقدر هست که به درد بخورد نه آنقدر نیست که فراموشش کنی.
چند روز است صبح ها انگار از خوابی هزار ساله بیدار شده ام که خستگی سال ها به بدنم ماسیده است انگار ، رد آرام ترین ساعت ها را می گیرم ، پیامی می فرستم و بوسه ایی دریافت می کنم و در آینه زنی را می بینم که کنارم نشسته است لبخند می زند و حالش خوب است.
زنی که به واسطه ی تمامی این روزها از جایی درون من به راهی جدا می رود که یاد گرفته است سازش کند با روزهای طوفانی.
...
زن روزهای زمستانی من ، بافتنی می بافد ، چای دم می کند و خانمانه به سیگارش پک می زد.
...
به خودم که نگاه می کنم ، چشم هایی می بینم که بن بست را به امید رهایی می کاود و آرام آرام از چنگ هایش برای سوراخ کردن دیوار سنگی استفاده می کند. همه ی ما روزی این مسیر را رفته ایم و پنجه ساییده ایم به دیوارهای سنگی ، بگذریم از اینکه بعضی ها کلا یادشان نمی آید کجای مسیر زندگیشان به بیراهه رفته اند و کجای مسیر زندگی شان دست آنکس را که نباید ، رها کردند.
من آدم به خاطر ماندن های بی وقفه ام و برای این همه آدم که بی وقفه در حال فراموش کردنند تنها لبخندی آمیخته به زهر حسرت دارم...فراموشی چه حس لذت بخشی باید باشد که فراغ بالت می کند و تو از تمام لحظه هایت لذت می بری حتی اگر بارها تکرار شده باشند...
...
رج آخر را آبی کله غازی طرح بزن...


2012/06/23

بی صدا




تو به رنگ ها ایمان راسخ داری و من هنوز در هبوط بی رنگ این قطره ها به صورتی ممتد چشم هایم را می بندم و باز می کنم . چه راز غریبی است بین این همه باور تو و این همه ناباوری های من ، من هنوز هم برای باور چیزها به دست هایم معتقدم و چشم هایم که گاهی خسته از تماشای منظره ها روی هم می روند.
اینجا درست در همین نقطه از زمین زنی ایستاده دست باز کرده به روی دنیایی که باورش ندارد و این تضاد آمیخته با رنج ستون های باورش را لرزان کرده است ، اینجا درست در همین نقطه از زمین که از زیر پاهای من آغاز می شود ، حقیقت به طور دلهره آوری خنده دار است و چشم بستن به روی این همه دل آشوبگی آغاز جدی ترین شوخی عمر من است.
همه چیز همان قدر خوب است که نیست ، همه چیز همان قدر منظم است که نیست ، اینجا به وقت تمام بی وقتی ها همه یا شاعرند یا فیلسوفند یا قاضی.
من اینجا کنار تمام چیزهایی که هرگز به من تعلق نداشته اند نشسته ام و نیشم باز است و هر روز تکرار مکررات. تو که باورهایت این همه کامل است چرا لبخند نمی زنی ؟ چرا از فرط لذت و رضایت فریاد نمی کشی !! من گم شده ام ، من میان این همه کوچه که هر کدام را بروی به بن بستی مشترک می رسد گم شده ام ، من تعلقاتم را ریشه هایم را ، ستودن هایم را غره شدن هایم را ، خوب دیدن هایم را بی وقفه خواستن هایم را گم کرده ام ، من معنای تمام واژه هایی را که مرا نشانم می داد ، که می رهاندم از تمام دره های سقوط که گریزی بود از این همه جهالت آمیخته به افتخار...گم کرده ام.
مدت هاست که از آن زن مغرور ایستاده شانه به شانه ی تمام اتفاق ها سایه ایی گم شده مانده و خاطراتی محو ، مدت هاست که از تمام آنچه صدا نامیده می شود ، پچ پچه ایی مانده آمیخته به اکسیژن آلوده ی این خیابان ها.
حقیقت به معنای واقعی تمام کلمات تلخ و دلگیر است و راهی نیست جز دیدن ، لب گزیدن و...کشیدن خط دیگری روی دیوار.



2012/06/22

مهربان من

نزدیک به جاده های سفر ، کنار همین گم شدن های مداوم دستی با رایحه ی بهشت ، شانه هایم را برای همیشه به دو بال پوشیده از پر ارغوانی آذین داد.