2012/05/22

یاد

کسی جایی نوشته بود که سردی را به سرما اعتنایی نیست . به خودم نگریستم که پر بودم از سرمای متولدین زمستان و تنهایی های بلورین روزهای برفی و یادم آمد که چطور آرام آرام رسیدم به بهارتو؛  کنار روزهایت نشستم ، تازه شدم ، خورشید در دلم گردشی کرد و یخ ها آب شدند ، در روزهای زندگی ات جاری شدم ، هر شب کنارت مردم و هر صبح در دست هایت متولد شدم.

یک زن زمستانی با تفکرات خاص متولدین این فصل  و نگاه سیاه و سفید به دنیا ، جانی دوباه گرفت و دست هایش حرارت رنگ ها را لمس کردند و دل بست به آبی فیروزه ایی و بنفش اغوانی...این روزها به درون خودم که نگاه می کنم زنی می بینم که تنها و تنها یک زن است یک زن به سن خودش نه یک دختر جوان نه یک خانم میانسال

چقدر به دست های تو بدهکارم به چشم هایت به حرف هایت...

هیچ....بغضی می آید سایه ایی می اندازد ، اشکی می رسد گونه ایی خیس می شود وکسی به خودش سخت نمی گیرد
...دلی شکست ؟ بشکند ، خیالی نیست ، حرف اگر سردل بماند موجبات رودل را فراهم می آورد

2012/05/21

شب - استرس - چراغ خاموش

وقتی نیمه شب دلت حرف زدن بخواهد بهترین جای دنیا اگر گوش های شنوایت خسته و خواب آلوده باشند همین یک وجب جای دنیاست ، روی تختم چهارزانو نشسته ام ، کمی  معده درد دارم و خوب معلوم است ...استرس
فاز بسیار سخت و فشرده ایی از کارهایمان به زودی آغاز می شود و خوب به قول همکارم باید خودمان را برای چند ماه تعطیلی خواب و خوراک آماده کنیم...یک حس خلا احمقانه ایی درونم را پر کرده است و نرسیده به حنجره تغییر ماهیت داده به بغض تبدیل می شود ، انگار ضعیف شده باشم... می ترسم انگار ، همکارم معتقد است از پسش بر می آیم... خودمانیم باید بر بیاییم ، اگر نه کراواتی حاصل از خشتک هایمان تقدیممان می کنند
کمی ترسناک است ، انگار دلت بخواهد بروی یک جایی برای خودت مخفی شوی...کاش این یک وجب جا یک سخنگویی چیزی داشت ، لااقلش فحشی چیزی نثارم می کرد که دیوانه برو بخواب که فردا انرژی برای بررسی و برنامه ریزی داشته باشی

بی خواب شده ام امشب ، چیزی در دلم می جوشد

دلم یک عاشقانه ی لطیف می خواهد چیزی که دقایقی هادیم شود به سمت خواب ، دستی نوازشگر ، بوسه ایی یا حتی نگاهی.....حالا که خودم هستمو این یک وجب جا ،  ، همین جا رخته خواب پهن می کنم کنار کلماتم ، لطفا کمی شلوغ کنید ، آسمان ریسمان ببافید ، باید از این افکار دور باشم

ممنون

2012/05/16

دلتنگی های نوشته نشده

گاهی وقت ها نمی دانی تنهایی ها یا غصه هایت را باید کجا داد بزنی ، نه بهتر است بگویم گاهی جایی برای فریاد زدن دلتنگی هایت پیدا نمی کنی ، به آدم های دورو برت نگاه می کنی و می دانی همه حرف ها و دردها و خستگی های خودشان را دارند و تو با این حجم وسیغ فقط باری هستی روی پشتشان ، پس چشم هایت را می بندی ، بغضت را فرو می دهی و سفت سر جایت می نشینی و آب در دل کسی تکان نمی دهی ، گاهی هم سرت را می گذاری روی بالشتت و یک دل سیر پشت در بسته ی اتاقت اشک می ریزی ، گاهی هم گوشه ی اتاق قلم و کاغذی در دست می گیری و همه  ی درد و دل هایت را با سپیدی کاغذ تقسیم می کنی.

.....

از سر شب بارها به خودم گفته ام تو گریه نمی کنی این بغض لعنتی هی بالا و پایین می رود. فکر می کنم به دست هایت که گرمند اما دورند ، فکر می کنم به چشم هایت که مهربانند ولی دورند ، فکر می کنم به لب هایت که گدازنده اند اما دورند ، فکر می کنم به سینه ات که جایگاه تمام خواب های من است ولی....

از آخرین عاشقانه ایی که نوشته ام نمی دانم چه مدت می گذرد ، کنار تمام خاطرات روزهایمان نشسته ام و می شمارم و اعداد را گم می کنم ، امشب کجای این سیاهی ها پنهان شده ایی !

من در این تنهایی

من در این نیمه شب جانفرسا...

و شعر ها را گم می کنم

و آهنگ ها را و صداها را و خاموشی....

در عمیق ترین لحظه های سکوتم امشب صدایت می کنم اما چه صدایی !

شب پر از تنهایی بود و مسافرهرگز به قطار ساعت 11:00 نرسید...یک زن نزدیک به همه ی دلتنگی ها از پنجره ی مشرف به بی ستاره ترین شب سال ، کاغذ نوشته هایش را به دست باد سپرد و گونه هایش از تمام اشک های نریخته می سوختند.

آری امشب آغاز اولین تمام بود و چه راه ناهمواری داشت تا صبح امروز...تو هرگز آنجا که خواستی نرسیدی و من همین جا که به تو رسیده ام همان تمام خواسته ام بود...

فکر که می کنم همه چیز را گم می کنم بیا شب را از کتاب آسمان پاک کنیم ، من دلم گرفته است و به اندازه ی تمام زمستان های بی برف از آسمان گله دارم...

یادت می ماند چقدر دوستت دارم ؟ کاغذی که به باد سپرده ام فردا پشت پنجره ی اتاقت خواهد بود...اما تو آنجا خواهی بود برای خواندن تمام دوستت دارم های من ؟

 

2012/05/13

صاحابشِ دوست داشتنیه من

گاهی وقت ها باید به جای صدا کردن اسم هم از واژه ی " صاحابش " استفاده کرد. حسابی می چسبد ، کلا صاحب بودن و چیز خوبی را داشتن خیلی کیف دارد.

 

صاحابش بیا

صاحابش اومد

صاحابش چی می گی

صاحابش !!!

 

به به ، به به

2012/05/12

زن

بعضی از آدم ها  گاهی ابله تر از آن هستند که نشان می دهند و افکارشان آنقدر بچه گانه و رشد نیافته است که دهانت باز می ماند و یا اغلب عصبانی می شوی و خوب...کاریش هم نمی شود کرد از لحاظ مغزی بسیار نابالغند انگار تنها وقتی از ناحیه پایین شکم به بلوغ می رسند برایشان کافی است و نواحی بالاتر زیاد مهم نیستند.

واقعا در برابر این آدمها چطور باید رفتار کرد باید مثل خودشان کودک شد و همه چیز را به مسخره گرفت یا نه تو دهنی محکمی نثارشان کرد!

نمی دانم چرا خیلی ها زن بودن را به بود و نبود یک ذره پوست یا گوشت یا هر چه اسمش را می گذارند می دانند... از نظر من این دید بسیار کوته فکرانه و نابالغ است.

شاید از نظر خیلی ها این اصلا مسئله ی مهمی نباشد و اصلا به چشمشان نیاد که این نظریه توهین بزرگی است به تمامیه زن ها....

 

 

***مسخره است که روز زن در کشور ما روزی متفاوت با دیگر نقاط جهان است ، با این حال روز زن مبارک

 

2012/04/29

تصویرساز

روی تخت دراز کشیده بودم ، چشم هایم را هم بسته بودم که صدایش آدم ، چند بار صدایم کرد ، می دانستم خیال است چشم هایم را باز نکردم فقط آرام جواب دادم جانم ، چیزی نگفت فقط لحن صدایش ملتمسانه تر شد و باز صدایم کرد...

.....

 

در زندگی هر کسی حرف هایی ، داستان هایی و اتفاق هایی هست که فقط و فقط یک بار اتفاق می افتند و همان برای تمامی عمرت بس است. این خاصیت داستان است که تکرار نشدنی باشد. به اینجا که می رسم فکرم یخ می زند ، خیلی طول کشید تا با واقعیتی به نام تغییر کنار آمدم و برای خودم حل کردم که هیچ چیز به معنای واقعی کلمه مطلق نیست حتی همین مطلق. و همیشه چیزی هست که دلت را بلرزاند و به روزگار حتی منهای آدم هایش هم نمی شود اعتماد همه جانبه داشت.

آدم هایی که از کوچه های دنیای من گذشته اند کمتر از انگشتان دستم هستند و به طبع کندوکاری ها و دست نوشته ها و یادگاری هایی که از آن ها مانده و حتی زخم ها آنقدر پررنگ اند که همیشه چشم هایم قابشان می گیرد ، روزی که فهمیدم گذشته ها را باید گذاشت و گذشت آستین هایم را بالا زدم تا خط خطی ها را پاک کنم اما به ضم حافظه ی پر رنگم نه تصویرها محو شدند نه کندوکاری ها و من ماندم با واقعیتی به نام گذر زمان و جمع شدن انبوه خاطرات.

خاطراتم هنوز مرا به خنده و گریه وا می دارند ، به حرص خوردن و آرام شدن و همه ی اینها...نمی دانم کجا ذخیره می شوند ، من این زن زمستانی بعد از گذشت این چند سال به قد روزهای زندگی مادرم خاطره برای تعریف کردن دارم ، خاطراتی که لذت و درد آن را فقط خودم می دانم و خوب گوشی برای شنیدنش نیست.

روزها از پس هم می گذرند و من ساعت دیواری های بسیار زیادی در پس ذهنم دارم که روی ساعت های خاصی به خواب رفته اند ، آن دم غروب که روی تخت دراز کشیده بودم و او گوشه ی اتاق از پشت دود سیگار با آن چشم های براق نگاهم می کرد ساعت 20 : 6 دقیقه ، آن شب نزدیک ساعت 9 وقتی زنگ زد و با زبان چربش خامم کرد که همراهش شوم ، آن صبح دلریز نزدیک ساعت 8 که با دلهره ناگهان سر از روی دست هایم برداشتم و یادم آمد تمام شب را پشت میز به خواب رفته بودم و چه دو روز دلریزی بود... و و و نفس دادن ها ، نفس گرفتن ها ، خسته از کار روزانه رسیدن ها و کودک شدن ها و و وگریه کردن ها ، درد کشیدن ها ، بی خوابی ها ، لرزیدن ها....ساعت ها ، دقیقه ها ، ثانیه ها...

من پیر شده ام ، در این زمان اندک و دلم...امروز کنار دست هایی لانه ساخته است که تمام این حرف ها را می خواند و مرا می داند و دانستن من بزرگ ترین هدیه ایست که کسی می تواند به من بدهد.

 

.....

دیشب آمد ، غصه داشت ، دل دل می کرد  ، آزار می دید و حرف هایش همه طمع تلخ افسردگی داشت ، نگاهش کردم و دیدم یک مرد گاهی چقدر می تواند شکننده باشد که احساس برای بعضی از مردها چقدر می تواند ویران گر باشد. دوست داشتن آدم ها گاهی....رابطه های عیق گاهی...احساس گناه می کنم و در دلم بارها آرزو می کنم ای کاش این علاقه اینهمه عمیق نمی شد که امروز....کاری از دست هایم بر نمی آید که آن زمانی که نفس می خواست همراه آن کپسول های اکسیژن....که...کنار آن دردهای بی پدر....مرحم....آخ...