2012/05/22
تشکرنامه
یاد
کسی جایی نوشته بود که سردی را به سرما اعتنایی نیست . به خودم نگریستم که پر بودم از سرمای متولدین زمستان و تنهایی های بلورین روزهای برفی و یادم آمد که چطور آرام آرام رسیدم به بهارتو؛ کنار روزهایت نشستم ، تازه شدم ، خورشید در دلم گردشی کرد و یخ ها آب شدند ، در روزهای زندگی ات جاری شدم ، هر شب کنارت مردم و هر صبح در دست هایت متولد شدم.
یک زن زمستانی با تفکرات خاص متولدین این فصل و نگاه سیاه و سفید به دنیا ، جانی دوباه گرفت و دست هایش حرارت رنگ ها را لمس کردند و دل بست به آبی فیروزه ایی و بنفش اغوانی...این روزها به درون خودم که نگاه می کنم زنی می بینم که تنها و تنها یک زن است یک زن به سن خودش نه یک دختر جوان نه یک خانم میانسال
چقدر به دست های تو بدهکارم به چشم هایت به حرف هایت...
2012/05/21
شب - استرس - چراغ خاموش
2012/05/16
دلتنگی های نوشته نشده
گاهی وقت ها نمی دانی تنهایی ها یا غصه هایت را باید کجا داد بزنی ، نه بهتر است بگویم گاهی جایی برای فریاد زدن دلتنگی هایت پیدا نمی کنی ، به آدم های دورو برت نگاه می کنی و می دانی همه حرف ها و دردها و خستگی های خودشان را دارند و تو با این حجم وسیغ فقط باری هستی روی پشتشان ، پس چشم هایت را می بندی ، بغضت را فرو می دهی و سفت سر جایت می نشینی و آب در دل کسی تکان نمی دهی ، گاهی هم سرت را می گذاری روی بالشتت و یک دل سیر پشت در بسته ی اتاقت اشک می ریزی ، گاهی هم گوشه ی اتاق قلم و کاغذی در دست می گیری و همه ی درد و دل هایت را با سپیدی کاغذ تقسیم می کنی.
.....
از سر شب بارها به خودم گفته ام تو گریه نمی کنی این بغض لعنتی هی بالا و پایین می رود. فکر می کنم به دست هایت که گرمند اما دورند ، فکر می کنم به چشم هایت که مهربانند ولی دورند ، فکر می کنم به لب هایت که گدازنده اند اما دورند ، فکر می کنم به سینه ات که جایگاه تمام خواب های من است ولی....
از آخرین عاشقانه ایی که نوشته ام نمی دانم چه مدت می گذرد ، کنار تمام خاطرات روزهایمان نشسته ام و می شمارم و اعداد را گم می کنم ، امشب کجای این سیاهی ها پنهان شده ایی !
من در این تنهایی
من در این نیمه شب جانفرسا...
و شعر ها را گم می کنم
و آهنگ ها را و صداها را و خاموشی....
در عمیق ترین لحظه های سکوتم امشب صدایت می کنم اما چه صدایی !
شب پر از تنهایی بود و مسافرهرگز به قطار ساعت 11:00 نرسید...یک زن نزدیک به همه ی دلتنگی ها از پنجره ی مشرف به بی ستاره ترین شب سال ، کاغذ نوشته هایش را به دست باد سپرد و گونه هایش از تمام اشک های نریخته می سوختند.
آری امشب آغاز اولین تمام بود و چه راه ناهمواری داشت تا صبح امروز...تو هرگز آنجا که خواستی نرسیدی و من همین جا که به تو رسیده ام همان تمام خواسته ام بود...
فکر که می کنم همه چیز را گم می کنم بیا شب را از کتاب آسمان پاک کنیم ، من دلم گرفته است و به اندازه ی تمام زمستان های بی برف از آسمان گله دارم...
یادت می ماند چقدر دوستت دارم ؟ کاغذی که به باد سپرده ام فردا پشت پنجره ی اتاقت خواهد بود...اما تو آنجا خواهی بود برای خواندن تمام دوستت دارم های من ؟
2012/05/13
صاحابشِ دوست داشتنیه من
گاهی وقت ها باید به جای صدا کردن اسم هم از واژه ی " صاحابش " استفاده کرد. حسابی می چسبد ، کلا صاحب بودن و چیز خوبی را داشتن خیلی کیف دارد.
صاحابش بیا
صاحابش اومد
صاحابش چی می گی
صاحابش !!!
به به ، به به
2012/05/12
زن
بعضی از آدم ها گاهی ابله تر از آن هستند که نشان می دهند و افکارشان آنقدر بچه گانه و رشد نیافته است که دهانت باز می ماند و یا اغلب عصبانی می شوی و خوب...کاریش هم نمی شود کرد از لحاظ مغزی بسیار نابالغند انگار تنها وقتی از ناحیه پایین شکم به بلوغ می رسند برایشان کافی است و نواحی بالاتر زیاد مهم نیستند.
واقعا در برابر این آدمها چطور باید رفتار کرد باید مثل خودشان کودک شد و همه چیز را به مسخره گرفت یا نه تو دهنی محکمی نثارشان کرد!
نمی دانم چرا خیلی ها زن بودن را به بود و نبود یک ذره پوست یا گوشت یا هر چه اسمش را می گذارند می دانند... از نظر من این دید بسیار کوته فکرانه و نابالغ است.
شاید از نظر خیلی ها این اصلا مسئله ی مهمی نباشد و اصلا به چشمشان نیاد که این نظریه توهین بزرگی است به تمامیه زن ها....
***مسخره است که روز زن در کشور ما روزی متفاوت با دیگر نقاط جهان است ، با این حال روز زن مبارک